Większość holenderskich pracodawców nie podniosła zwrotów kosztów dojazdu do pracy, mimo że rząd zwiększył maksymalną nieopodatkowaną stawkę takiego świadczenia. W efekcie zdecydowana większość pracowników nie otrzymała dodatkowego wsparcia w obliczu rosnących cen paliw - informuje dziennik „AD”.

Holenderski rząd podniósł maksymalną kwotę zwolnionego z podatku dodatku za dojazdy do pracy o 2 eurocenty, do 25 centów za kilometr. Zmiana obowiązuje z mocą wsteczną od 1 stycznia. Według władz miała ona pomóc pracownikom radzić sobie z wyższymi kosztami paliwa i częściowo rekompensować wzrost cen benzyny. Rząd szacował, że nowe przepisy mogłyby odpowiadać rekompensacie rzędu około 30 centów za litr paliwa wykorzystywanego do codziennych dojazdów.

Z badania przeprowadzonego przez związek zawodowy CNV wśród 1800 swoich członków wynika jednak, że tylko 5 procent pracowników otrzymało wyższy zwrot kosztów dojazdu. Aż 95 procent respondentów nie zauważyło żadnej zmiany.

Tymczasem ceny paliw pozostają wysokie. Średnia rekomendowana cena litra benzyny wynosi obecnie 2,52 euro, czyli o około 25 centów więcej niż przed wybuchem ostatniego kryzysu na Bliskim Wschodzie. Ekonomiści z Rabobanku przewidują, że latem cena może wzrosnąć nawet do 2,82 euro za litr. 

CNV zwraca uwagę, że dla wielu osób samochód pozostaje niezbędnym środkiem transportu do pracy. Dwie trzecie pracowników jest uzależnionych od samochodu, aby móc wykonywać swoją pracę. Często nie mają żadnej alternatywy.

Związek zawodowy wskazuje również, że obecne zwroty kosztów dojazdu są często niewystarczające. Około 12 procent pracowników nie otrzymuje żadnej rekompensaty, a co trzeci dostaje mniej niż 23 centy za kilometr.

Według badania 80 procent pracowników ponosi obecnie wyższe koszty dojazdu z własnej kieszeni, a 40 procent deklaruje, że rosnące wydatki na paliwo powodują u nich problemy finansowe.

Odmienne stanowisko prezentuje organizacja pracodawców AWVN. Jej przedstawiciele podkreślają, że podniesienie zwrotów oznacza dodatkowe koszty dla firm i powinno być przedmiotem negocjacji w ramach układów zbiorowych pracy.