Minister przeprosiła ofiary przemocy w placówkach opieki

Przeprosiny wystosowane w sobotę przez minister ds. opieki długoterminowej Mirjam Sterk (CDA) do ofiar przemocy w zamkniętych placówkach opieki nad młodzieżą są sygnałem, że sprawa jest traktowana poważnie - uważają przedstawiciele sektora zdrowia psychicznego. Jednocześnie podkreślają, że konieczne jest podjęcie znacznie szerszych działań.

Sprawa dotyczy braku odpowiedniego zadośćuczynienia dla osób, które doświadczyły przemocy fizycznej, psychicznej, a czasem również seksualnej w holenderskich zamkniętych placówkach psychiatrycznej opieki nad młodzieżą, szczególnie na oddziałach ZIKOS. Ofiary opisywały poniżające traktowanie, krępowanie oraz zamykanie na długie okresy.

Podczas sobotniego wystąpienia w Akoesticum w Ede minister Sterk zapowiedziała również całkowite odejście od systemu zamkniętej opieki nad młodzieżą w Holandii. Zaznaczyła jednak, że nie będzie można zrobić tego natychmiast. Jej stanowisko poparł przewodniczący organizacji Jeugdzorg Nederland, Ahmed Aboutaleb, który ma nadzieję, że praktyka ta zostanie zakończona w ciągu dwóch lat.

Organizacja parasolowa De Nederlandse GGZ podkreśliła jednak, że same przeprosiny nie mogą być „punktem końcowym”. Jej zdaniem rząd musi zapewnić ofiarom stałą opiekę i wsparcie, aby mogły otrzymać odpowiednią pomoc w bezpiecznym i humanitarnym środowisku.

- Przykro nam, że nie byliśmy w stanie zapewnić wam bezpiecznego miejsca i dobrej opieki. Trafiliście do surowego i opresyjnego środowiska. Wielu z was doświadczyło przemocy - fizycznej, psychicznej, a czasem również seksualnej - powiedziała Sterk.

Ahmed Aboutaleb przyznał, że udział w ceremonii był dla niego bardzo emocjonalnym doświadczeniem.

- Stałem tam z drżącymi nogami. „Wstyd” nie jest właściwym słowem, ponieważ intencją było niesienie pomocy. Jednak dobre intencje nic nie znaczą, jeśli skutki dla tak wielu młodych ludzi okazują się tak katastrofalne - powiedział agencji ANP.

Fundacja Dutch Child Center, działająca na rzecz poprawy systemu opieki nad młodzieżą, określiła przeprosiny jako „fikcję”. Według organizacji ofiary nie potrzebują kolejnego „niewiążącego wyrazu żalu”, podczas gdy w systemie opieki nad młodzieżą nadal utrzymują się strukturalna bezradność i brak odpowiedniej ochrony prawnej.