Holandia jest lata w tyle w przygotowaniach na chroniczny niedobór wody

Holandia jest opóźniona o wiele lat w przygotowaniach do chronicznych niedoborów słodkiej wody - ostrzegła w czwartek Najwyższa Izba Kontroli. Według instytucji opóźnienia w realizacji projektów, rosnące koszty oraz brak zdecydowanego kierunku politycznego sprawiają, że coraz bardziej zagrożone są rolnictwo, żegluga śródlądowa, przemysł, przyroda i dostawy wody pitnej.

Z raportu „Obawy o słodką wodę” wynika, że niemal trzy czwarte analizowanych działań z pierwszego etapu programu Freshwater Delta Programme zostało zrealizowanych z wieloletnim opóźnieniem. Jeden z projektów, którego celem było ciągłe i precyzyjne pomiary przepływu w rzekach Nederrijn i Lek, został ukończony cztery lata po terminie. Średnie opóźnienie wszystkich projektów wyniosło trzy lata.

Pierwszy etap programu miał kosztować prawie 365 milionów euro. Ostatecznie rząd centralny oraz partnerzy regionalni wydali 512,5 miliona euro, czyli ponad 40 procent więcej, niż pierwotnie zakładano.

Program przyjęty w 2015 roku wspólnie przez rząd oraz sześć regionów odpowiedzialnych za zasoby słodkiej wody miał zapewnić odpowiednią ilość wody w normalnych latach oraz zwiększyć odporność kraju na ekstremalne susze. Obejmuje on północną Holandię, obszary piaszczystych gleb na wschodzie i południu kraju, region rzeczny, zachodnią Holandię oraz południowo-zachodnią deltę.

„Susza nie jest już problemem tymczasowym” - stwierdziła Najwyższa Izba Kontroli. Oznacza to, że straty ponoszone przez przyrodę, rolnictwo, żeglugę śródlądową i przemysł mogą nadal rosnąć. Sama susza z 2018 roku spowodowała według szacunków straty w wysokości od 500 milionów do 2 miliardów euro.

Jednym z głównych problemów jest brak konkretnych i mierzalnych celów programu. Audytorzy wskazują, że przez to urzędnicy nie są w stanie ocenić, czy podejmowane działania rzeczywiście przynoszą oczekiwane rezultaty.

Najwyższa Izba Kontroli wezwała ministra infrastruktury i gospodarki wodnej Vincenta Karremansa do wyznaczenia bardziej precyzyjnych celów, dokumentowania postępów oraz ich stałego monitorowania. Zaapelowała również o zapewnienie trwałego finansowania ze strony rządu centralnego i władz regionalnych.

Karremans przyznał, że susza stała się problemem strukturalnym. Zaznaczył jednocześnie, że nie wszystkich opóźnień można uniknąć, wskazując między innymi na procedury prawne i inne czynniki zewnętrzne. Jego zdaniem rozwiązanie problemu niedoboru wody wyłącznie za pomocą infrastruktury wodnej staje się coraz trudniejsze, dlatego również użytkownicy wody muszą przygotować się na jej ograniczoną dostępność. Minister zapowiedział, że chce przyspieszyć realizację projektów i zamierza „przepchnąć je do przyszłego lata”.