Wodna kremacja coraz bliżej legalizacji w Holandii

Wodna kremacja, znana naukowo jako hydroliza alkaliczna, a w Holandii określana jako resomacja lub resomacja wodna, może wkrótce zostać zalegalizowana jako metoda postępowania ze zwłokami. Holenderski rząd pracuje nad zmianą przepisów dotyczących pochówku, która ma umożliwić stosowanie tej alternatywnej, uznawanej za bardziej przyjazną środowisku metody zamiast tradycyjnego pochówku lub kremacji ogniowej.

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, kierowane przez ministra Pietera Heermę, przygotowało nową ustawę dotyczącą postępowania ze zwłokami osób zmarłych. Ma ona zastąpić obowiązującą obecnie ustawę regulującą pochówek i kremację - poinformował RTL Nieuws.

Projekt ustawy został oficjalnie przekazany Radzie Stanu w połowie 2026 roku. Następnie trafi do Tweede Kamer, czyli niższej izby holenderskiego parlamentu, a później do Eerste Kamer, czyli Senatu, gdzie zostanie poddany pod głosowanie.

Eksperci prawni oraz organizacje związane z branżą pogrzebową, takie jak ProCura, przewidują, że wodna kremacja może zostać oficjalnie dopuszczona pod koniec 2026 roku lub na początku 2027 roku.

Holenderska Rada Zdrowia przeprowadziła ocenę wodnej kremacji pod kątem bezpieczeństwa, wpływu na środowisko oraz poszanowania godności zmarłych. Rada po raz pierwszy pozytywnie oceniła hydrolizę alkaliczną w 2020 roku. Po ponownej analizie dostępnych danych podtrzymała swoje stanowisko.

Jednocześnie Rada Zdrowia oraz rząd odrzuciły inne alternatywne metody postępowania ze zwłokami, takie jak kompostowanie ludzkich szczątków czy kriomacja. W ich przypadku wskazano na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i wpływu na środowisko oraz wątpliwości związane z poszanowaniem godności zmarłych.

Wodna kremacja przypomina naturalny proces rozkładu, ale zostaje on znacznie przyspieszony dzięki wykorzystaniu wody, wysokiej temperatury i substancji chemicznych. Ciało umieszcza się w wykonanej ze stali nierdzewnej, szczelnej komorze ciśnieniowej. Następnie urządzenie wypełnia się mieszaniną składającą się w około 95 procentach z wody i 5 procent z wodorotlenku potasu.

Ciecz jest podgrzewana do temperatury około 150-160 stopni Celsjusza. Wysokie ciśnienie zapobiega wrzeniu wody, dzięki czemu związki organiczne są stopniowo rozkładane na aminokwasy, sole i cukry. Po około 3-4 godzinach tkanki miękkie zostają całkowicie rozpuszczone, pozostawiając jedynie kości.

Kości stają się bardzo kruche i są następnie rozdrabniane na drobny, biały proszek. Jest on przekazywany rodzinie w urnie, podobnie jak prochy po tradycyjnej kremacji.

Jednym z głównych argumentów przemawiających za wodną kremacją jest jej wpływ na środowisko. Według przedstawionych danych metoda ta może zużywać nawet o 80-90 procent mniej energii niż tradycyjna kremacja ogniowa oraz powodować znacznie niższą emisję gazów cieplarnianych.

Zgodnie z proponowanymi holenderskimi przepisami pozostały po procesie sterylny płyn będzie podlegał ścisłym wymogom środowiskowym i odpowiednim zezwoleniom, zanim zostanie przekazany do bezpiecznego przetwarzania w zakładach oczyszczania ścieków.

Implanty znajdujące się w ciele, takie jak tytanowe protezy stawu biodrowego czy rozruszniki serca, pozostają w dużej mierze nienaruszone i mogą zostać odzyskane oraz poddane recyklingowi.