Nie ma jasnych zasad regulujących pracę zdalną

Około 5 milionów pracowników hybrydowych, czyli osób, które regularnie lub okazjonalnie pracują z domu sprawia, że Holandia ma proporcjonalnie więcej osób pracujących zdalnie niż jakikolwiek inny kraj w Europie. Jednak większość pracodawców nadal reguluje tę kwestię jedynie nieformalnie - poinformował dziennik Financieele Dagblad, powołując się na nowe badanie prawnika prawa pracy Nielsa van der Neuta oraz ekonomistki i socjolożki pracy Weteke Conen.

Badanie TNO z końca 2021 roku wykazało, że mniej niż jedna czwarta pracowników pracujących hybrydowo wykonywała pracę z domu na podstawie formalnych umów. Obecnie nadal nieco mniej niż połowa pracuje w oparciu o ustalenia nieformalne. Większość firm w pośpiechu wdrożyła pracę zdalną podczas pandemii koronawirusa. „Od tamtej pory znaczna część z nich niemal w ogóle nie zastanawiała się, jak dalej ją rozwijać” - stwierdzili Van der Neut i Conen.

Zdaniem badaczy większość pracodawców w niewystarczającym stopniu postrzega jako swoją odpowiedzialność zapewnienie pracownikom hybrydowym ergonomicznie zaprojektowanego miejsca pracy w domu oraz zapobieganie nadmiernemu czasowi pracy. Badanie z 2022 roku wykazało, że pracownicy hybrydowi często pracują dłużej i w bardziej nieregularnych godzinach niż osoby pracujące wyłącznie w biurze. „Jeśli nie zostaną podjęte działania, by temu przeciwdziałać, rośnie ryzyko wypalenia zawodowego” - powiedział Van der Neut w rozmowie z FD.

Pytanie brzmi, jak duży jest to problem, biorąc pod uwagę fakt, że w ciągu pięciu lat od upowszechnienia się pracy zdalnej nie doszło do żadnych poważnych kryzysów. „Nie wyciągałabym takiego wniosku” - powiedziała Conen gazecie.

„Uważam, że zarówno obciążenie fizyczne, jak i psychospołeczne w pewnym momencie staną się problemem, na przykład z powodu zwiększonego ryzyka zacierania się granic między pracą a życiem prywatnym”.

Van der Neut zwraca uwagę, że badania TNO zdają się wskazywać na wzrost liczby przypadków wypalenia zawodowego, choć nie wykazano bezpośredniego związku przyczynowego z pracą hybrydową. „Uważam za zastanawiające, że tak niewiele organizacji zwraca uwagę na potencjalne psychospołeczne ryzyka związane z pracą z domu” - powiedział.

Zdaniem Van der Neuta przynajmniej powinny istnieć formalne ustalenia dotyczące tego, kiedy od pracownika oczekuje się dyspozycyjności.

„Dziś dom nie jest już wyłącznie przestrzenią prywatną, ponieważ znaczną część czasu spędza się w nim także na pracy. Oznacza to również, że ludzie znacznie częściej niż wcześniej czują potrzebę bycia dostępnymi, sprawdzania poczty elektronicznej i telefonu komórkowego. Jeśli organizacja nie ma polityki dotyczącej dostępności, może to powodować stres u pracowników, a przynajmniej mniejszy odpoczynek. Uważam, że to problematyczne dla obu stron”.

Według badaczy nie ma oznak, by praca z domu miała tracić na popularności w Holandii, tak jak dzieje się to w Stanach Zjednoczonych. „Zdecydowana większość pracodawców wskazuje, że przynajmniej część ich personelu nadal będzie pracować z domu” - powiedziała Conen.

„Holenderscy pracodawcy wydają się przekonani, że praca zdalna ma pozytywny wpływ na produktywność, koncentrację i motywację”.