Wsparcie dla osób żyjących w ubóstwie w gminach holenderskiej prowincji Północna-Brabancja różni się nawet o kilka tysięcy euro rocznie na gospodarstwo domowe. Jak wynika z szeroko zakrojonego śledztwa regionalnych gazet, różnica może sięgać nawet 2,5 tysięcy euro rocznie, a znaczące dysproporcje występują nawet między sąsiadującymi ze sobą miejscowościami.

Przykładowo samotna matka z dwójką dzieci mieszkająca w Best może otrzymywać ponad 2 tysiące euro mniej rocznego wsparcia niż podobna rodzina w pobliskim Boxtel. Wszystko zależy od lokalnych programów pomocowych oraz kryteriów kwalifikacyjnych obowiązujących w danej gminie.

Ustalenia pochodzą z badania przeprowadzonego przez dzienniki Brabants Dagblad, Eindhovens Dagblad i BN DeStem. Dziennikarze stworzyli trzy fikcyjne gospodarstwa domowe o niskich dochodach i sprawdzili, na jaką pomoc mogłyby liczyć w poszczególnych gminach.

Analizowano między innymi wsparcie dostępne w przypadku nieprzewidzianych wydatków, takich jak zakup nowej suszarki po awarii starej czy pokrycie kosztów drogiego leczenia stomatologicznego.

Badanie objęło 57 gmin. Uwzględniono także pomoc oferowaną przez fundacje Leergeld oraz organizację Jeugdfonds Sport & Cultuur, które wspierają dzieci z rodzin o niskich dochodach. Dostępne środki i zasady przyznawania pomocy różnią się jednak znacząco w zależności od regionu.

Jednym z analizowanych świadczeń był indywidualny dodatek dochodowy dla osób, które przez dłuższy czas żyją w ubóstwie. W przypadku samotnej matki z dwójką dzieci jego wysokość wahała się od zera euro w części gmin do 1 168 euro rocznie w Deurne.

Duże różnice występują także w przypadku emerytów o niskich dochodach. W wielu gminach nie otrzymują oni żadnego dodatkowego wsparcia, podczas gdy w Helmond mogą kwalifikować się do pomocy przekraczającej 2,5 tysiąca euro rocznie.

Eksperci, przedstawiciele samorządów oraz osoby dotknięte ubóstwem krytykują tak nierówny system. Esmah Lahlah, była posłanka, a obecnie zastępczyni burmistrza Amsterdamu z ramienia PRO, określiła sytuację jako „przygnębiającą dla ludzi, którzy, mówiąc wprost, każdego miesiąca muszą składać swój budżet z kawałków”.

Krytycy podkreślają, że rząd centralny w Hadze powinien podnieść ustawowe minimum dochodowe, aby ograniczyć zależność mieszkańców od lokalnych programów pomocowych. Podobne stanowisko zajmuje również Stowarzyszenie Gmin Holenderskich, które uważa, że lepiej jest wzmocnić podstawowy system zabezpieczenia społecznego, niż pozostawiać gminom zadanie „łatania dziur” za pomocą własnych programów wsparcia.