Co najmniej 41 wilków, które zniknęły z systemów monitoringu w Holandii między październikiem 2021 roku a marcem 2026 roku, prawdopodobnie padło ofiarą kłusowników. Tak wynika z raportu badaczki przestępczości przeciwko dzikiej przyrodzie Pauline Verheij. Jej zdaniem rzeczywista liczba może być znacznie wyższa.

Za główne obszary nielegalnych polowań uznano region Veluwe oraz prowincje Drenthe i Fryzja.

W raporcie „Back in Focus - Wolf Poaching in the Netherlands” Verheij przeanalizowała losy 259 wilków zidentyfikowanych genetycznie w Holandii między 2015 a końcem 2025 roku. Spośród nich 38 zniknęło z monitoringu na ponad sześć miesięcy bez wyjaśnienia. Zdaniem autorki nie da się tego wytłumaczyć ani naturalną śmiercią, ani migracją zwierząt.

Według raportu co najmniej jeden na siedem wilków potwierdzonych w Holandii został najprawdopodobniej nielegalnie zabity.

Dwa przypadki kłusownictwa zostały już wcześniej udowodnione - w Stroe w 2021 roku i w Ughelen w 2022 roku. Dodatkowo policja poinformowała niedawno, że wilk znaleziony martwy w kwietniu w kanale Twentekanaal nie zginął z przyczyn naturalnych.

Raport opisuje także kilka innych podejrzanych zaginięć wilków w południowej części kraju. W jednym z przypadków świadkowie mieli widzieć myśliwych wyposażonych w noktowizory na terenie rezerwatu Markiezaat krótko przed zniknięciem samicy wilka. W innym świadek twierdził, że członek lokalnego koła łowieckiego chwalił się, iż poszukiwany wilk „już nigdy nie zostanie zobaczony”.

Według relacji zebranych przez badaczkę kłusownicy korzystają z broni myśliwskiej i wiatrówek PCP wyposażonych w kamery termowizyjne oraz noktowizory. Zdarzają się również przypadki celowego potrącania zwierząt samochodami lub quadami.

Ciała zabitych wilków mają być zakopywane, czasem z użyciem wapna, wrzucane do zbiorników z gnojowicą, palone lub topione w wodzie, aby utrudnić wykrycie przestępstwa.

Verheij wskazuje, że za prześladowaniami wilków mogą stać zarówno niektórzy hodowcy zwierząt gospodarskich, jak i myśliwi. Pierwsi obawiają się strat w stadach, drudzy postrzegają wilki jako konkurencję wpływającą na liczebność zwierzyny łownej.

Autorka zwraca również uwagę na rolę mediów społecznościowych. Jej zdaniem internetowe grupy śledzące wilki, w tym sieć Geen Wolf, ułatwiają szybkie przekazywanie informacji o lokalizacji zwierząt, co może być wykorzystywane przez osoby planujące nielegalne działania.